Uyarı: Tetikleyici içerik

Ventilation shutdown (VSD) olarak bilinen yöntem, çoğunlukla kuşlar olmak üzere, “çiftlik hayvanı” olarak sınıflandırılan canlıları toplu olarak öldürmek için kullanılan tartışmalı uygulamalardan biri. Havalandırma sistemlerinin kapatıldığı bu korkunç metot ile hayvanların tutulduğu alanlar mühürleniyor, hava akışı kesiliyor ve içerideki yüzlerce, hatta on binlerce hayvan yavaş yavaş boğuluyor. Uzun süre boyunca ısı stresine ve ek olarak karbondioksite maruz bırakılan hayvanlar acı içinde hayatını kaybediyor.

North Carolina State Üniversitesi (NCSU) tarafından yürütülen “nüfus azaltma” deneylerinde araştırmacılar, çalışmanın tüm aşamalarında tavukları farklı seviyelerde ve uzun sürelerle VSD’ye tabi tutuyor. Gözlem için cam/plastik bir kutuya hapsedilen kuşların çektiği fiziksel acı ve tepkiler ise anbean belgeleniyor ve video ile kaydediliyor.

Kutular ısındıkça ve içerideki hava durgunlaştıkça tavuklar kıvranmaya başlıyor, nefes nefese kalıyor, sendeliyor ve kaçmak için çaresizce kutunun içinde çırpınıyor. Ölümü hızlandırmak için verilen karbondioksitin de etkisiyle kuşlar sonunda kutunun dibine çöküyor ve sıcaktan, havasızlıktan hayatını kaybediyor.

Görüntülerde, araştırmacıların acı çeken tavukları gözlemledikleri, notlar aldıkları ve diğer ucu tavuklara bağlı olan kablolarla çevrili ekipmanları manipüle ettikleri görülüyor.

Kuş gribi, COVID-19 ve VSD kullanımı

ABD çapında milyonlarca hayvan, son zamanlarda yeniden ortaya çıkan büyük kuş gribi salgını nedeniyle, hayvancılık endüstrisi tarafından günümüzde kullanılan VSD yöntemiyle öldürüldü. ABD Tarım Bakanlığı (USDA) ve eyalet düzeyindeki tarım müdürlükleri de bunu doğruluyor. En yakın örneklerinden biri de, Missouri Stoddard’daki bir Tyson tesisinde eti için yetiştirilen 300 binden fazla tavuğun bu uygulamayla toplu halde öldürülmesi.

Son iki yılda mezbahalarda artış gösteren COVID-19 salgını ve mezbaha çalışanlarının hastalanması veya hayatını kaybetmesi sonucunda ortaya çıkan “et” tedarik zincirindeki “tüketilemeyen rezervler”, VSD’nin daha geniş bir kesim tarafından bilinmesini sağlamıştı. Hayvanları mezbahalara gönderemeyen üreticiler de bunun yerine onları çiftliklerde ve fabrika tipi üretimhanelerde toplu halde ölüme göndermişti.

COVID-19 pandemisinin zirve yaptığı bir dönemde Animal Outlook, diğer hayvan koruma gruplarıyla birlikte, COVID yardım fonlarının VSD kullanımını kolaylaştırmak veya tazmin etmek için kullanılmasına karşı çıkan bir dilekçeyi USDA’ya sunmuştu. Bakanlık, yaklaşık iki yıldır hayvan hakları örgütlerini yanıtsız bıraktı, fakat yardım fonlarını herhangi bir ayrım gözetmeksizin dağıtarak dilekçeyi reddetmiş oldu.

Veteriner hekimlere çağrı: “VSD Tavsiye Edilmez”

Amerikan Veteriner Hekimler Birliği’nin (AVMA) “nüfus azaltma” yönergeleri daha sonra NCSU deneylerinden alıntı yaparak “kısıtlı koşullarda” tavuklar için VSD+ kullanımını onayladı. Yapılan bu acımasız deneyler, AVMA tarafından VSD+’nın onaylanmasının önünü açmış oldu.

Deney laboratuvarlarında çekilen bu videolar ışığında Animal Outlook, AVMA Depopulation Birimi’ne yazarak, tüm VSD yöntemlerini “Tavsiye Edilmez” olarak listelemeye çağırdı.

Yavaş yavaş öldürmenin ve kuşları boğmanın acımasız olduğunu anlamak için deney yapmak gerekmiyor. Tavukçuluk endüstrisi ise, büyük tesislerin rutin olarak hayvanları daha ucuza öldürebilmesi için bu toplu katliam yöntemini “iyileştirmek” amacıyla üniversitelerde yürütülen deneyleri finanse ediyor.

Artık bu yaygın zulmün gerçekte ne olduğunu görebiliyoruz. 19-25 Nisan Deney Laboratuvarlarında Tutsak Edilen Hayvanları Özgürleştirme Haftası’nda, hayvan kullanımının gizlenen gerçeklerine lütfen gözlerinizi açın. Bu zulmün bir parçası olmamak ve hayvan zulmünden beslenen endüstrilere destek olmamak için vegan olun.

Kaynak: Animal Outlook

Hayvan deneylerinde tavuklara işkencenin yeni görüntüleri ortaya çıktı yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Her yıl “geleneksel” olarak devam eden, sonuncusu Ocak 2022’de yine Didim Belediyesi sınırları içinde yapılan ve Didim Belediyesi yetkililerinin de katıldığı “deve güreşi” adı altındaki hayvan dövüşü etkinliği, maalesef turizm hedefi “hayvan hakları merkezli şiddetsiz bir felsefe”nin savunucuları olan Didim Belediyesi’nin tutarlılığına ve samimiyetine gölge düşürmektedir. Aynı şekilde etkinliğin amacına ve hedeflerine de.

Deve güreşi etkinliklerinden birine katılan Didim Belediye Başkanı Ahmet Deniz Atabay tarafından “gelecek nesillere aktarmaya çalıştığımız bir yörük geleneği ve kültürü” olarak tanımlanmış olan, elde edilen gelirin “Didim Belediyespor yararına” dahi aktarıldığı bu dövüşler, hayvana kötü muamelenin en somut örneklerinden biridir.

Hayvanlar; seyircilerin göremediği arka planda dövüşler için saldırganlaştırılmakta, özellikle çiftleşme zamanlarında zorla dövüştürülmekte ve pes etmeye çalıştıklarında tekmelerle devam etmeye zorlanmaktadır. Deve dövüşlerinin hayvan istismarı olmadığını ve hayvanların zarar görmediğini beyan etmek, özellikle hayvan hakları ve özgürlüğünü savunanlar için kabul edilemez bir yaklaşımdır. Develerin güreştirildiği alanlarda çoğunlukla deve etinden yapılan sucukların servis edildiği bu dövüşler, boğa dövüşleri gibi, gelenek ve kültür ile maskelenmiş hayvan sömürüsüdür.

Yalnızca Didim özelinde değil, bu sömürünün bir parçası olan veya buna izin veren tüm belediyelere karşı sessiz kalınmamasını sağlamak hepimiz için ortak hedef olmalıdır. Deve güreşlerinin, ulusal mevzuat dahilinde yasak olan horoz ve köpek dövüşlerinden farksız, sistemli bir şekilde kamu eliyle sürdürülen hayvan hakkı ihlallerinden biri olduğunu vurgulamak, bu sömürü biçimine eşit bir duyarlılıkla yaklaşarak ihlalin ortadan kaldırılması için sesimizi yükseltmek ortak mücadelemizdir.

Hal böyleyken, “vegan turizmi” üzerinden gelir elde eden bir belediyenin bu konuda her belediyeden farklı olarak yüksek sorumluluğu bulunmaktadır. Hayvan hakları savuncularının tespitine, itirazına, protestolarına gerek bırakmayacak duyarlılık ve özümsenmiş bir belediyecilik anlayışıyla, ”ama” lara ve “hayvanlara zarar vermeyecek tedbirler alındığı” gibi dayanaksız açıklamalara yer vermeksizin, olması gereken hassasiyetle hayvanlar üzerindeki tüm sömürü biçimlerine maksimum hassasiyetle yaklaşmak, sorumlu belediyecilik anlayışı olmalıdır.

Tüm bunlardan hareketle Didim Belediyesi’ne açık ve net bir dille gerekli açıklamayı yapması yönünde bir kez daha çağrıda bulunuyoruz: Mayıs ayında düzenleyeceğiniz festival öncesinde, bundan böyle Didim sınırları içinde deve güreşine kesinlikle izin vermeyeceğinizi ve hayvan dövüşlerinin her çeşidini yasakladığınızı kamuoyuna açıklamanızı bekliyoruz.

Bir yandan hayvana işkenceye belediye sınırlarınız dahilinde izin verip diğer taraftan “vegan dostu belediye” imajınızı sürdürmek ve vegan festival üzerinden gelir elde etmek, açıklama, şeffaflık ve değişim gerektiren ciddi bir çelişkidir.

Tüm vegan oluşumları ve yaşam savunucularını da, boğa dövüşü düzenleyen Aydın Koçarlı Belediyesi’ne gösterdiğimiz türde bir sorumlulukla, Didim Belediyesi’ne de çağrıda bulunmaya ve deve “güreşleri” iptal edilene kadar festivale destek vermemeye, katılmamaya çağırıyoruz.

Dayanışmayla, etkinliğin nihai hedefi olan hayvan hak ve özgürlükleri konusunda koşulsuz kazanıma yönlendirmek, bu alandaki etik hassasiyetlerimiz ve hedeflerimiz düşünüldüğünde en önemli kazanımımız olacaktır.

#DidimBelediyesiHayvanDövüşünüYasakla

Bilgilendirme Notu

2017 yılında Türkiye’nin ilk vegan festivalini Didim Belediyesi ile ortak yapmış olan ve festival öncesi imzaladığımız sözleşme ile etik çerçevesini oldukça net çizmiş bir dernek olarak, festival sürecinde ve sonrasında bu çerçevenin çeşitli şekillerde esnetilmeye çalışılması ve faytonculuk, deve dövüşü gibi “gelenek” adı altında sürdürülen hayvana şiddet eylemlerinin belediye tarafından devam ettirilmesi ve desteklenmesi, etik gerekçelerimizin belediyeye yazılı olarak iletilmesinin ardından, ikinci festival öncesi kendileriyle yollarımızı ayırmamıza neden olmuştur.

2018 yılından bu yana derneğimizin organizasyonu ve hayvan hakları örgütlerinin paydaşlığında gerçekleştirilen Uluslararası İstanbul Vegfest ise, Türkiye’den ve dünyadan onlarca konuşmacı ve yüzlerce aktivistin katılımıyla her yıl düzenlenmektedir: https://vegfest.istanbul

Didim Vegfest’i hâlâ TVD ile ortak düzenlenen bir etkinlik olarak gören ve/veya bu şekilde lanse eden kişi ve kurumlara gerekli hatırlatmayı yeniden yapmak amacıyla bu ek açıklamayı yapma gereği duyuyoruz. Aynı zamanda, düzeltme taleplerimize rağmen yıllardır “Türkiye’nin ilk ve tek vegan festivali” söylemini kullanan Didim Belediyesi’nin kamuoyunu yanlış bilgilendirmeye son vermesi için, bu kez açık bir çağrı şeklinde gerekli düzeltmeleri yapmaları ve gelecek festivaller olması halinde bu yanıltıcı iddiadan vazgeçmeleri çağrısında bulunuyoruz.

Kapak fotoğrafı: Didim, Ocak 2022, Ses Gazetesi

Didim Vegfest 2022 ve Didim deve güreşleri hakkında yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Geçtiğimiz yıl hayvana şiddet ve ağır istismar fiillerine 1 yıl yerine 10 yıl hapis cezası getiren Yunanistan, yeni tasarıda hayvanların “zehirlenmesi, asılması, boğulması, ezilmesi ve sakatlanması” dahil olmak üzere hayvana işkence ve istismar için 50 bin euro’ya kadar (500 bin TL) ceza öngörüyor.

Yasadışı hayvan kaçakçılığından evcil hayvan hırsızlığına kadar çeşitli suçlar için de hapis cezaları ve ağır para cezaları planlanıyor. 

Ayrıca, hayvan istismarından mahkum olan kişilerin kimliklerinin kaydedilmesi ve bu kişilerin gelecekte yasal olarak herhangi bir hayvana yuva olmalarının engellenmesi de tasarıda yer alıyor. 

Peki Türkiye?

Türkiye’de ise halen faillerin tekrar suça karışmaması için önleyici, koruyucu mekanizmalar ve kapsamlı eğitim süreçleri hayata geçirilmediği gibi, hayvana şiddet ve işkence halen “kabahat” olarak görülüyor ve cüzi para cezalarıyla geçiştirilerek suç teşvik ediliyor. 

Hayvanların mal statüsünü ortadan kaldıran, göstermelik değil, köklü, adil ve dönüştürücü bir Yaşam İçin Yasa çıkana kadar mücadelemizi sürdüreceğiz! 

Kaynaklar: Independent, Ekathimerini, The Guardian

Yunanistan’da hayvana şiddete ağırlaştırılan yeni cezalar yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

PETA Asia ekibi geçtiğimiz yıl Temmuz ayında yayımladığı bir video ile Tayland’ın en büyük hindistan cevizi sütü üreticileri Aroy-D ve Chaokoh’un, hindistan cevizi toplamak için maymunları doğal yaşam alanlarından koparıp çiftliklere hapsettiğini ve köle olarak “çalıştırdığını” dünya kamuoyuna duyurdu.

Sekiz farklı hindistan cevizi plantasyonunda gizlilikle yürütülen araştırma, yavru maymunların ailelerinden koparıldığını, ağaçlara tırmanmaları için işkenceyle eğitildiğini ve bu süreçte maymunların gerçek anlamıyla “çıldırma” noktasına geldiğini yeni görüntülerle ortaya koydu.

PETA’ya göre, eğitim adı altında “maymun okullarında” uygulanan işkence sonrasında hayvanlar günde bazen 1000 adet hindistan cevizi toplamaya zorlanıyor ve oldukça ağır olan hindistan cevizlerini bükerek koparmaları, hindistan cevizleriyle yere atlamaları bekleniyor. Bu süreçte çoğu yüksek ağaç tepelerinden düşüyor.

Maymunlar eğitmenlerine karşı kendilerini korumaya çalıştığındaysa köpek dişleri çekiliyor. Hareket özgürlüğü olmadan kendi dışkıları içinde yaşamaya zorlanan maymunların, insandan bağımsız bir şekilde yaşamlarını sürdürmelerine ise izin verilmiyor.

Uzun süreli işkence ve esaretin etkileri hayvanat bahçeleri, hayvanlı sirkler ve yunus parklarında olduğu gibi hayvanlarda dönüp durma, ileri geri gitme, kendine ve çevresindekilere zarar verme gibi Anormal Tekrarlayan Davranışlar’ın (ARB) ortaya çıkmasına neden oluyor.

Gıda zincirlerinde dalga etkisi

Dünya çapında ses getiren gizli çekimler gıda sektörünü de etkileyerek kısa sürede 17 binden fazla süpermarket ve bağlı oldukları büyük market zincirinin, Tayland çıkışlı üreticiler Aroy-D ve Chaokoh markalarının hindistan cevizi ürünlerinin satışını iptal etmelerini sağladı. Bunlar arasında Tesco, Sainsbury’s, Walgreens, Asda, Boots, Duane Reade, Waitrose, Morrisons ve Cost Plus World Market vardı.

Şimdi bu sayı süpermarketlere yapılan kitlesel çağrılarla 30 bine çıktı ve en son Raley’sin de katılımıyla her geçen gün artıyor. Daha da önemlisi, bu marketlerin büyük bir kısmı sadece bu markayı değil, maymun köleliği sonucu elde edilmiş Tayland çıkışlı hiçbir hindistan cevizi ürününü satmayacağını beyan ediyor.

PETA, maymunların kullanılmadığı çiftliklerden hindistan cevizi ürünü satına alma politikası uygulayan markaların listesini web sitelerinde yayımladı. Ancak bu liste, edinilen yeni bilgi ve bulgular ışığında değişebilir ve güncellenebilir.

Bir kurtuluş öyküsü: Odd

PETA ekibi araştırmaları sırasında Odd adlı bir maymunla karşılaştı. Odd, içinde yaşadığı korkunç şartlar altında stres sebebiyle saldırganlaştığı için çiftlik sahibi tarafından terk edilmişti. Boynundaki metal halka ve zincirle bambu direğe bağlanmış bir halde, enfeksiyon kapmış yarası ve dışarıdan açık bir şekilde görülen gerginliğiyle her gün tek başına çorak, toprak bir zeminde oturuyor, çaresizlik ve yalnızlık içinde sonunu bekliyordu.

Odd’u kurtarmak için harekete geçen Wildlife Friends Foundation Thailand ve PETA ekipleri, 12 yaşındaki makak maymunun aynı zamanda gördüğü istismar ve şiddet nedeniyle son derece ürkek olduğunu fark etti. Yapılan veteriner muayenesinde, önceki yaşam koşullarının bir sonucu olarak akciğerlerinde enfeksiyon oluştuğu ortaya çıktı. Tedavisi yapıldıktan sonra iyileşme sürecini tamamlaması için geçici bir rehabilitasyon merkezine götürülen Odd, çok yakında kafeslerin olmadığı bir kurtarılmış hayvan çiftliğinde insan sömürüsünden uzak bir şekilde diğer maymunlarla bağ kurup sosyalleşebilecek.

Ancak hala çok sayıda maymun, Tayland’daki hindistan cevizi çiftliklerinde gün içinde defalarca yüksek ağaçlara tırmanıp inmeye, insan tüketimi için hindistan cevizi toplamaya zorlanıyor.

Hatta hayvanlar üzerinden daha fazla para kazanmaya çalışan bazı eğitmenler, yerli ve yabancı turistler için “maymun gösterileri” düzenleyerek onları doğalarında olmayan hareketleri yapmaya zorluyor.

Bireysel ve kurumsal düzeyde ne yapabiliriz?

• Bireysel ve kurumsal olarak Aroy-D, Chaokoh ve Tayland çıkışlı diğer markaların hindistan cevizi ürünlerini (yağ, un, süt, vb.) almamak, bunun yerine maymunları kullanmayan Brezilya, Hawaii, Kolombiya, Hindistan ve Filipinler gibi ülkelerden temin edilen bitkisel ürünleri almak ve üzerindeki etiketleri dikkatle okumak bu sömürüye ortak olmamak için atabileceğimiz ilk adımlardan biri.
• Aroy-D ve Chaokoh markalarının hindistan cevizlerini maymun kullanmayan şirketlerden temin etmeleri için de bu bağlantıda yer alan sayfanın en altındaki kampanyayı imzalayarak bu sömürüye son verme çağrısına katılabilir, boykot mesajını ilgili diğer mercilere ulaştırabilirsiniz.
• Tayland çıkışlı hindistan cevizi ürünleri satan marketler veya içeriğinde kullanan markalar gördüğünüzde etik sebeplerinizi belirterek şirketlere yazabilir, bu marka veya ürünlerin satışına son vermeleri için çağrıda bulunabilirsiniz.
• Hayatınızdan hayvan kullanımını çıkararak insan olmayan hayvanların mal statüsünü değiştirmek için verdiğimiz mücadeleye katılabilir, bireysel ve kurumsal düzeyde beslenme, giyim, kozmetik gibi her türlü tüketim alışkanlıklarımızda bilinçli ve etik kararlar almak için harekete geçebilirsiniz.

Kaynaklar: PETA Asia 1 & 2, Yunuslara Özgürlük Platformu

Kapak fotoğrafı: PETA Asia

Köleliğin maymunlar ve hindistan ceviziyle ne ilgisi olabilir? yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Sadece kadınların ve kız çocuklarının değil, çiftlik hayvanı olarak sınıflandırılan hissedebilir canlıların, özellikle de dişi olanlarının üretim makineleri olarak nasıl ömür boyu sömürüldüklerini, kısacık ömürleri boyunca defalarca cinsel şiddete maruz bırakıldıklarını, dört duvar arasında seslerinin duyulmadığını, acılarının önemsenmediğini ve haklarının nasıl görmezden gelindiğini anımsatıyor.

Bazı şiddet fiillerini kınayıp bazılarını “o kadar da kötü değil” diyerek yok saymanın nelere mal olduğunu her geçen gün daha da acı olaylarla görüyoruz.

Aşağıdaki yazı da (*) hepimizin kendinden, ailesinden veya çevresinden parçalar bulabileceği evrensel kültürel aktarım ve deneyimler içeriyor. Bahsedilen şahıs ve olaylar herhangi bir ülkeyle veya kültürle sınırlı değil çünkü baktığımız ve yaşadığımız her yerdeler.

Bu 8 Mart’ta, çocukluğumuzdan beri bize açık veya örtülü bir biçimde dayatılan düşünme, beslenme ve yaşama tarzını değiştirmeye hazır mısın?  

* Uyarı: Bazı okuyucularımız için tetikleyici anlatımlar ve videolar içerebilir.

Nesiller boyu ailemdeki kadınların, kadınlara ve kız çocuklarına yönelik cinsel saldırıların bir yabancı tarafından işlenmesindense eşleri veya partnerleri tarafından işlenmesinin “o kadar da kötü olmadığı” fikrini nasıl içselleştirdiklerini anlamaya çalıştım.

Son zamanlarda büyük büyük annemin öyküsünü düşünüp duruyorum. 10 yaşındayken evlendiği bir adam, 12’sine geldiğinde onu “anne” yapıyor ve 20’li yaşlarının sonunda bir çocuk daha dünyaya getirirken hayatını kaybediyor. Ailemde hiç kimsenin o adamı tacizci/istismarcı olarak tanımladığını hatırlamıyorum. Daha çok “Ama belli ki ona iyi davranıyormuş” ve “O zamanlar her şey farklıydı” cümlelerini duyduğumu hatırlıyorum. Sanki hamile bıraktığın çocuğa “iyi davranmak” mümkünmüş gibi.

Kahvesinden bir yudum alırken annem, “’O zamanlar o kadar da kötü olmamıştır herhalde’” dedi.

Teyzelerimin büyük büyük babamla ilgili anlattıklarını da anımsıyorum. Büyüme çağındayken memelerini ve kalçalarını nasıl çimdiklediğini, bundan rahatsızlıklarını dile getirdiklerindeyse anneannemin “O kart zamparayı kafanıza takmayın” dediğini… Acaba onları kaç kez elledi, taciz etti veya anneanneme de aynısını yaptı mı? Belki de teyzelerimin öyküsü, yaşadıklarımı kimseye anlatmama nedenlerinden biriydi çünkü 15 yaşımdayken bir akrabam da bana sarılırken elleriyle beni taciz etmişti.

Carol Adams bunun üzerine bana, “Cinsel Sözleşme diye çok ilginç bir kitap var. Kitap, toplumsal bir sözleşmeye ek olarak, Batı toplumlarının çoğunda görülebilen cinsel sözleşmeyi de ele alıyor; yani ev içinde olan her şey mahremdir/özeldir anlayışını…” diyor.

Adams feminist ve vegan. Aynı zamanda aktivist, yazar ve bağımsız akademisyen. Ezber bozan kitabı Etin Cinsel Politikası’yla da biliniyor.

“1970’lerdeki ikinci feminizm dalgasına kadar evlilik içi tecavüz yasaldı” diyor. “Evlilik içi tecavüz diye bir kavram dahi yoktu. Yani birinin eşi/partneri tarafından tecavüze uğraması… Feministlerin bunu da tanımlaması gerekiyordu.”

Bunu söylerken Dallas’taki evinin çevresinde, sokakta olmaktan son derece mutlu olduğu köpekleriyle birlikte yürüyüş yapıyor. Ben Long Beach’teki evimde, yanımda uyuyan kedilerimi izliyorum. “Kütürümüz her dönem kadınları ve çocukları kurban etti.”

Ona ailemin aşırı tutucu Hıristiyanlar olduğunu ve Missouri kırsalında yaşadığını söylediğimde, “İşte, bağlam tam da gözünün önünde. Ailen normların dışında değilmiş,” diyor. Haklı olduğunu biliyorum.

“Ailenin sana aktardığı her şey, bundan birkaç on yıl önce normdu. Pek çok aile için de durum böyleydi ve hala böyle… Çünkü muhafazakar, ataerkil bir ailenin temelleri, köktenci Hıristiyan adetleriyle pekiştiriliyor.” Adams bana, eşlerinden boşanıp darp ve kötü muameleyi bildirmektense, evlerine geri dönüp acı çekmelerinin ve eşlerini affetmelerinin daha iyi olduğunu düzenli olarak öğütleyen bazı papazların varlığından bahsetti.

Bugünlerde hayvan yemeyi reddettiğimi söylediğimde, karşımdakilerden aldığım yanıtlar annemle yaptığımız sohbetleri hatırlatır oldu. Et yiyenlerin çoğu, hiç zaman kaybetmeden, hayvan yemeyi mümkün hale getirecek şekilde hayvanların çektikleri ıstırabı asgariye indirdiklerini söyleyerek “Sadece özgür gezen tavuk yumurtası yiyorum” diyor. “Özgür gezen” tavukların da gagaları kızgın ateşle kesiliyor; onlar da güneş ışığı görmeyen odalara, kafeslere tıkıştırılıyor. Ve bir daha asla çayırlarda koşamayacaklar.

Hepsi birbiriyle bağlantılı

Vegan olduktan sonra hayvan istismarı ile kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddet arasındaki bağlantı zihnimde daha somut bir hal aldı. Öyle ki artık bu bağı yok sayamıyorum.

Trump’ı bir et parçasını ısırırken gördüğümde aklıma, onu cinsel taciz ve saldırıyla suçlayan 22 cesur kadın geliyor. Ardından bile bile ona oy veren, çoğu beyaz olan kadınları ve milyonlarca Amerikalıyı düşünüyorum. Görünen o ki bir kadını cinsel organından kavramak onlara göre “o kadar da kötü değilmiş.”

Bir babanın, sadece bağırarak bile olsa köpeğine kötü davrandığını/küfür ettiğini gördüğümde, bir anda kız çocuklarının iyiliğiyle ilgili endişeye kapılıveriyorum. Avlanmayı seven bir adam gördüğümde aklıma, her 16 saatte bir eşi/partneri tarafından ölümcül olabilecek şekilde vurulan kadınlar geliyor. Tavukları düşündüğümde aklıma, tacizci eski eşimin/partnerimin bana bahsettiği o video geliyor. Videoda adamın bir tavuğa nasıl tecavüz ettiğini, bunu nasıl övünerek anlattığını ve yaptığını haklı göstermek için kuşun bunu “sevdiğini” nasıl iddia ettiği anlatılıyormuş.

Ve sonra aklıma, hayvan yeme davranışını savunup haklı göstermek için insanların söyledikleri geliyor: “Ama sadece organik” veya “merada yayılmış yiyorum”. Ardından da devamı geliyor zaten: “O kadar da kötü değildir o zaman.”

“Şiddet şiddettir, acı acıdır”

Sentience Institute tarafından yapılan bir anket, “Amerikalı yetişkinlerin yüzde 75’inin ‘insani muamele gören’ hayvanları tükettiklerini belirttiklerini söylüyor. Fakat ABD’deki çiftlik hayvanlarının yüzde 1’inden azı fabrika tipi olmayan çiftliklerde yaşıyor.”

Enstitü bu durumu şöyle açıklıyor: “Sonuçlar bize insanların psikolojik olarak sığınacak bir yer aradıklarını gösteriyor. Hayvansal tüketimlerini temize çıkartmak için etik olarak üretilmiş gıdaları tercih ettiklerini düşünüyorlar. Bu yanlış bir varsayım.” Kendimize her seferinde tüm bunların o kadar da kötü olmadığını söyleyip duruyoruz; belki de korkunç gerçeklerle baş etme mekanizmasının bir parçası bu.

Bunu anlayabiliyorum. Dikkatimizi ve ilgimizi talep eden pek çok sorun arasında, hayvanların kapalı kapılar ardında yaşadıklarıyla yüzleşmektense, dev gıda şirketlerinin bize söylediklerini kabullenmek çok daha kolay geliyor.

Fakat ister ani ve zalimce olsun, ister yavaş ve kurnazca yapılsın, gerek kadınlara ve kız çocuklarına, gerekse hayvanlara yönelsin, şiddet şiddettir ve evet, “o kadar kötüdür”.

Yazar ve hayvan hakları aktivisti Dallas Rising’in “Happy Rape, Happy Meat,” (Mutlu Tecavüz, Mutlu Et) makalesinde dikkat çektiği gibi, bir başkasının canını yakmanın, istemi dışında, zorla tahakküm altına almanın veya o kişiyi istismar etmenin iyi bir yolu yok. Rising’in dediği gibi, “Mağdurun insan olması veya olmaması önemli değil. Şiddetin 19. veya 20. yüzyılda gerçekleşmesi önemli değil. Hepsi ıstırap içerir.”

Ve hepsi birbiriyle bağlantılıdır.

Hak iddiası ve dişi bedenlerinin sömürüsü

“Et yemekle ilgili propagandaya bakarsan her yerde. Çok yaygın. Çünkü, Etin Cinsel Politikası adlı kitabımda anlattığım gibi et, erkek tahakkümünü temsil ediyor,” diyor Carol Adams. Tarihsel olarak erkekler eti, kadınları istismar etmek için bir bahane olarak, “bir hak” olarak kullandılar. 2014’te Brooklyn’de bir adam, keçi eti istemesine rağmen kendisine vejetaryen yemek hazırlayan eşini öldürmüştü.

Aslına bakarsanız et endüstrisi, en azından benim için, mizojini demek. Et, süt ve yumurta endüstrileri dişilerin üreme sistemlerinden kâr elde etmeye dayanır. Ortalama 12 aylıkken başlayan süreçte inekler, suni tohumlama ile zorla hamile bırakılır ve doğum yaptıktan sadece iki veya üç ay sonra yeniden hamile bırakılır. Bu döngü, üretim seviyeleri azalmaya başladığında sona erer ve o zaman kesilmek üzere mezbahalara gönderilir. Doğal yaşam süreleri ortalama 20 yıl olsa da, süt çiftliklerindeki/fabrikalarındaki inekler o kadar yorulurlar ki, 4 ya da 5 yaşına geldiklerinde öldürülürler.

Partneri/eşi tarafından tecavüze uğrarken sessiz kalan biri olarak artık, başkalarının acılarını derecelendirip sıraya koyarak kendi suçluluklarını gidermelerine izin veren bu sistemin bir parçası olamam. Bu, daha fazla feministin benimsemesini umduğum bir yaklaşım. Acı acıdır.

Hem kendi ailemde hem de çevremdeki pek çok ailede kırılma noktasına ulaştığımız için minnetarım. Farklı nesilleri temsil eden kadınlar olarak artık kadınlara ve kız çocuklarına yönelik herhangi bir şiddet fiiini kabul etme konusunda önemli bir aşamaya geldik. #MeToo hareketi çoğumuzu, “o kadar da kötü değil” cümleleriyle başlayan cinsel taciz ve cinsel şiddet öykülerimizi yeniden düşünmeye, gözden geçirmeye itti.

Fakat hala korkuyorum. Kızlarımıza bazı bedenlerin asla şiddet görmemesi gerekirken bazılarının şiddet görmesinde sorun olmadığını söylemeye devam ettiğimiz sürece… Uygun şekilde yaptıktan sonra hayvanları öldürmenin “o kadar da kötü olmadığını” anlatmaya devam ettikçe, onlar için kendi hayatlarında kabul ve tolere edilebilir bir “acı taban seviyesi” sunmuş oluyoruz.

Adams’ın da vurguladığı gibi: “Ölü bedenleri yemeyi ve süt, yumurta formunda dişilerin istismarıyla elde edilmiş ürünleri tüketmeyi reddetme hakkını geri kazanmak, feminist özgürleşmenin bir formudur.”

Benim için vegan olmak kendi yaşadığım acıların suç ortağı olmamak anlamına geliyor. Aynı zamanda ve eşit düzeyde hayvana şiddete karşı mücadeleyi ifade ediyor. Geriye dönüp büyük büyük anneannemin çocuk yaştayken evlendirilmesini engelleyemem, teyzelerimi dedelerinden koruyamam ve maruz bırakıldığım cinsel şiddeti geri alamam.

Fakat bazı şiddet fiillerinin kabul edilebileceği fikrini reddederek, adeta aile seceremize işlenmiş olan dişi bedenlerinin istismarının benimle son bulmasını sağlayabilirim.

Kaynak: GirlBoss

Hayvancılık endüstrisinin hayvanlara yaşattığı acılara dair daha fazla bilgi ve bağlantı için web sitemizi ve Youtube hesabımızı ziyaret edin.

Hayvan yemek, et ve feminizm üzerine: “O kadar da kötü değil” (mi gerçekten?) yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.