Sütaş Süt Ürünleri A.Ş şirketinin “Çiftlikten Sofralara Sütaş’ın Harika Dünyası” ifadesi ile görselde ineklerin çayırda gösterildiği reklamı da bunlardan biridir.

Bu doğrultuda Vegan Derneği Türkiye olarak Ticaret Bakanlığı Reklam Kurulu Başkanlığı’na başvuruda bulunduk. 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun ve bu kanun kapsamında düzenlenmiş olan Ticari Reklam ve Haksız Ticari Uygulamalar Yönetmeliği kapsamında, ilgili reklamın tüketiciyi aldatıcı, yanlı ve/veya yanıltıcı unsurlar ihtiva ettiğini belirttik. Söz konusu reklam hakkında Reklam Kurulu Başkanlığı tarafından inceleme yapılarak kanun ve yönetmeliğe açıkça aykırı olduğundan yayından kaldırılması, durdurulması, düzeltilmesi ve idari para cezası da dahil olmak üzere takdir olunacak diğer yaptırımların uygulanması, alınan kararların kamuoyu ile paylaşılmasını bekliyoruz.

Sütaş, sütünü kullandığı ineklerin çayırlarda özgürce dolaşan, her biri mutlu ve iyi bakılan inekler olduğunu vaat etmektedir. Bu vaat üzerinden, tüketicilere kendi ürünlerini satın almaya teşvik etmektedir. Bu durum hem gerçeğe aykırıdır hem de tüketicilerin satın almış oldukları ve tükettikleri ürünlerin nasıl ve ne şekilde üretildiği konusunda aldatıcı kanı oluşturma gayesi taşımaktadır.

Nitekim hayvanlar kullanılarak üretilen ürünler ile ilgili olarak tüketicinin, hayvanlara nasıl davranıldığı ve bu süreçte hayvanların neler yaşadığı ile ilgili, doğru bilgiye erişim hakkı, aynı zamanda Anayasa’nın 24. maddesinde tanınan vicdan hürriyetinin bir parçasıdır.

Şikayetimiz ile birlikte, süt endüstrisindeki hayvan zulmü ve sömürüsünün daha görünür olacağını, algılarımıza oturtulmaya çalışılan mutlu resmin gerçeklerden çok uzak olduğunun fark edilebilmesini umuyoruz.

Not: Videodaki “REKLAMLAR” Sütaş’a ait sosyal medya platformlarında ve medya organlarında yayınlanmıştır. “GERÇEKLER” ise Sütaş’a ait tesislerde çekilmiş ve çevrimiçi haber sitelerinde yayınlanmış görüntülerdir.

“Çiftlikten Sofralara Sütaş’ın Harika Dünyası” reklamının yayından kaldırılması için başvuru yaptık yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Vegan müzisyen ve aktivist Moby’nin “Why Does My Heart Feel So Bad” adlı şarkısı eşliğinde bir ineğin direnişine, güneş ve toprakla ilk kez tanışmasına ve özgürlük için son şansına şahit olduğumuz kısa film, geçtiğimiz günlerde Santa Monica Film Festivali’nde “En İyi Kısa Film” ödülünü kazandı.

View this post on Instagram

A post shared by Vegan Derneği Türkiye (@tvd.org.tr)

Yapımcılığını Last Chance for Animals’ın (LC4A), senaristliğini ve yönetmenliğini Dustin Brown’ın ve müziğini Moby’nin üstlendiği Super Cow’un, dolayısıyla insan zulmüne maruz bırakılan hayvanların sesini dünyaya yürek burkan, etkileyici bir animasyonla duyuran tüm ekibe ve Daisy’nin yaşam mücadelesini daha fazla kişiye ulaştırmak için filmin tamamını Instagram hesabımızdan paylaşmamıza izin veren LC4A’e teşekkürler.

Çünkü “Her ineğin bir hikayesi vardır. Bütün hayvanlar özgür yaşamak ister.” Senin, benim gibi.

Bu sesi duyuyorsanız, #vegan olmak onlar, kendiniz ve gezegen için yapabileceğiniz en iyi ve en kolay şey.

Süper İnek adlı kısa animasyon filmi En İyi Kısa Film ödülünü aldı yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

İlk gösterimi Cannes’da yapılan belgesel, 14 Ocak’ta İngiltere sinemalarında gösterime girdi. 11 Şubat’ta ise, Türkiye dahil dünyanın farklı ülkelerinde MUBİ’de yayınlanacak.

Annelerinden çalınan yavruların ve anne ineklerin acısı

İnek, Akademi ödüllü yönetmen Andrea Arnold’un ilk uzun metrajlı belgeseli. Polonyalı görüntü yönetmeni Magda Kowalczyk ile birlikte, belgeselin öznesi olan ineğin perspektifini izleyicilere yansıtabilmek için çekimlerde el kamerası kullandı. Bu sayede izleyiciler, tüm filmi, vücudu yıllarca sömürüldüğü için bozulan anne ineğin bakış açısı üzerinden deneyimliyor.

Film, Luma’nın kızını doğurmasıyla başlıyor. Çiftlik çalışanları yavrusunu hızla kendisinden uzaklaştırırken izleyiciler, çaresizlik içinde bebeğinin arkasından çığlık atan Luma’yla ve kendisinden çalınmış olan iki kızıyla tanışıyor.

Böylesine zorlu anlar, dünyanın dört bir yanındaki ineklerin, insanların süt üretimi için katlandıkları acıları ortaya koyuyor. Yönetmen Arnold, verdiği bir röportajda, “Sütün nasıl temin edildiğine dair hiçbir fikri olmadığını söyleyen pek çok insanla karşılaştım. Açıkçası sütün ineklerden geldiğini biliyorlardı, fakat buzağıların süt üretmek için annelerinden çalındığını bilmiyorlardı,” diyor.

Istırap dolu rutine şahit oluyoruz

94 dakikalık belgesel, yalnızca Luma’nın bir anne olarak bebeklerini kaybetmesinin acısını ekrana yansıtmakla kalmıyor, aynı zamanda Luma’yı monoton süt üretimi rutini boyunca takip ediyor. Karanlık sağımhanelerde sütü sağılan Luma, her seferinde zorla hamile bırakılıyor. Doğum yaptıktan sonra ise döngü yeniden başlıyor.

Belgeselin tek “kısa mutluluk anı” ineklerin geçici olarak yeşil meralara bırakıldığı an. Bu da sadece onların neşesiz varoluşunun altını çiziyor.

Arnold, “Cannes gösteriminde birçok arkadaşım ağladı. Ertesi gece başka bir gösterimimiz vardı ve yine aynı tepkiyle karşılaştık. Bence pek çok insan böylesine etkilenmelerinin ardındaki sebebi bilmiyor,” diyor.

“İnek” ve “Gunda” belgeselleri izleyicilere, dünyayı hayvanların bakış açısından gösterme konusunda mükemmel bir iş çıkarıyor. İkisinde de anlatım yok, herhangi bir mesaj kaygısı da; sadece gerçekleri olduğu gibi aktarıyorlar.

Gerçekler ise çok net: İnsanlar “et”, süt ve yumurta tüketebilsin diye hayvanlar çok acı çekiyor.

Dünyayı Luma gibi hayvanlar için daha iyi bir yer haline getirmek mi istiyorsunuz? Hayatınızdan hayvan sömürüsünü çıkararak vegan olup hem etik hem de sağlıklı ve ekolojik bir yaşam sürebilirsiniz.

Kaynak: Chooseveg

Cannes Film Festivali’nde seyircileri gözyaşlarına boğan “İnek” belgeseli Şubat’ta gösterimde yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Bu çekimlerde gördüğünüz hiçbir sığır bugün hayatta değil. Ne açlık ve susuzluktan ölüme terk edilen o buzağı, ne geçici süreyle mola yerinde nefeslenen o boğa, ne de kamyon demirleri arasındaki daracık boşluktan ağacın yapraklarına erişmeye çalışan o inek… Hiçbiri yaşamıyor.

İnsanlara güvenerek, kandırılarak ve zorlanarak acı içinde öldüler. Çünkü hepsi “et” haline getirilmek üzere, AB ülkelerinde başlayan ve Türkiye’de son bulan upuzun ve zorlu bir yolculuğun ardından, bilinçleri hâlâ yerindeyken kafalarına tabanca sıkılmak veya boğazları defalarca kesilmek suretiyle öldürüldü.

We Animals Media Kurucusu ve Direktörü Jo-Anne McArthur, dünyanın farklı bölgelerinde farklı alanlardaki hayvan istismarını görüntülediği gibi, bu kez de bir hafta boyunca Eyes On Animals ekibiyle beraber, Türkiye-Bulgaristan sınırında Belçika’dan kamyonlarla getirilen sığırların trajedisine tanıklık etti. Hareket bile edemeyecekleri daracık alanlara doluşturulan, sıcak ve susuzluktan kavrulan hayvanların bölgedeki bir mezbahada son bulan yaşamlarını, kısa belgesel niteliğindeki Hayvan Taşımacılığı (Moving Animals) ile gözler önüne serdi.

“Özel ve değerli olduklarını görecek o kişiyi bekliyorlar”

Aslında bu süreç, uluslararası canlı hayvan ticaretinin rutin işkencelerinden yalnızca biri. Hatta “çiftlik hayvanı” olarak tanımlandığı için birey olarak bile görülmeyen hayvanlara, doğumdan ölüme kadar yaşatılan acılardan sadece bir kısmı.

Jo-Anne, yönetmen Miguel Endara ile yaptığı sohbetler sırasında, inek ve boğaların son ana kadar insana ne kadar güvendiğini, dünyaya geldikleri andan itibaren kendilerini savunmaktan ne kadar aciz bırakıldıklarını, kısacık yaşamlarının hiçbir döneminde onlara başka bir şans verilmediğini ve en ufak bir özerklik tanınmadığını anlatıyor.

Oysa onlar, “özel olduklarını görebilecek bir kişiyi, onların içindeki güzelliğin ve hayatın değerli olduğunu görebilecek o kişiyi” bekliyorlar.

Filmde hayvanların kendisini değil, hayvanlar için fotoğraf çekmenin ne denli zor olduğunu söyleyen Jo-Anne hayvan fotomuhabirliğinin, acıları görünmeyen “diğer” insan dışı hayvanları görünür kılma açısından son derece önemli bir rol üstlendiğini vurguluyor: “Elimizde yaban hayatının muhteşem dünyasına dair yeterince fotoğraf var. Artık diğer hayvanların yaşadığı acı gerçekleri gösterme zamanı geldi.”

“Moving Animals” adıyla 29 Ocak’ta internette ilk gösterimi yapılan kısa filmin Türkçe altyazısını, We Animals Media ekibiyle irtibat halinde ve İpek Zeynep Kadıoğlu’nun çeviri desteğiyle hazırladık. Filmin sonlarına doğru mezbahada çekilen kısımları tetikleyici şiddet görüntüleri içerdiğinden, “hassas içerik” uyarı notunu özellikle paylaşmak isteriz.

Uluslararası canlı hayvan taşımacılığı ve ticareti yasaklanmalıdır

Deniz ve kara yoluyla kilometrelerce yol kat eden milyonlarca sığır ve koyun, sonu kesimhanelerde son bulan bu yolculuklar sırasında hastalık, açlık ve susuzlukla boğuşuyor; korkunç koşullarda bir ülkeden diğerine taşınıyor. Zorunlu ve keyfi molalar sırasında kamyon ve tırlarda, aşırı sıcak ve soğuklarda bekletilen hayvanlar, araçlardan indirilirken de darp ve elektroşok gibi şiddet fiilerine maruz bırakılıyor.

Türkiye ve dünyadan hayvan hakları savunucuları hayvancılık, et, süt ve yumurta endüstrilerinin devamı niteliğinde hayvan hakları ihlallerinin bir başka ayağı olan canlı hayvan ticaretinin dünya çapında yasaklanması için son 10 yıldır hükümetlere çağrı yapıyor.

TBMM’de geçtiğimiz yıl farklı siyasi partilerin soru önergelerine de konu olan canlı hayvan ticareti, 2021’in ilk çeyreğinde Meclis gündemine getirileceği söylenen Hayvan Hakları Yasası’nda yasak getirilmesi gereken uygulamalardan biri olarak da Yaşam İçin Yasa İnisiyatifi’ni oluşturan hak savunucularının talepleri arasında yer alıyor.

İzlemek, insan dışı hayvanlarla ilişkimizi sorgulamak, değişmek ve hayvanları köle addeden bu mevcut sistemi Jo-Anne McArthur’un sözleriyle “iyilik ve nezaketle” değiştirmek için, sınırda çekilen diğer fotoğraf ve videoları galeriden görebilir ve videoyu çevrenizle paylaşabilirsiniz.

Filmin orijinalini aşağıdaki platformlarda bulabilirsiniz. Kapak fotoğrafı dahil olmak üzere galerideki tüm fotoğraflar Jo-Anne McArthur tarafından çekilmiş ve We Animals Media arşivinden alınmıştır.

Web

YouTube 

Facebook

Instagram

Twitter 

LinkedIn 

We Animals Media’nın yeni kısa filmi: Hayvan Taşımacılığı yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Yönetmenliğini Rus yönetmen Victor Kossakovsky’nin yaptığı belgesel, Oscar ödüllü vegan oyuncu Joaquin Phoenix’in baş yapımcı olarak imzasını taşıyor.

Gunda bir anne domuzun, bir grup tavuğun ve ineğin yaşamlarını insan müdahalesi olmadan, filtresiz bir şekilde doğal sesler ve siyah-beyaz bir sinematografiyle aktarıyor.

Didaktik bir anlatımdan uzak bir şekilde, milyarlarca kişinin yemek olarak gördüğü hayvanları birer nesne olarak değil, özne olarak ele alan belgesel, izleyicilerin ve film eleştirmenlerinin çoğunda empati duygusunu açığa çıkarmayı başararak, “çiftlik hayvanı” olarak ömür boyu sömürüye maruz bırakılan ve her gün mezbahalarda ölümü bekleyen hayvanlara dair mevcut toplumsal algıya meydan okuyor.

Yönetmen de bu belgeselle “izleyicilerini yavaşlamaya (…) ve hayvan bilincinin gizemleri üzerine düşünmeye davet ediyor; bu bilinç karşısında insanlığın üstlendiği rol ile hesaplaşmamızı istiyor.”

Belgeselin ortaya çıkışında yönetmenin çocukluğunda, Rusya’nın bir köyünde yaşadığı olumsuz deneyimin de payı olmuş. Kossakovsky, “dört yaşlarındayken en yakın arkadaşı hâline gelen küçük bir domuzun Noel zamanı öldürülmesine şahit olmuş. Bu olay üzerine Sovyet Birliği’ndeki belki de ilk vejetaryen olduğunu söylüyor.“

Kaba kurgusunu izledikten sonra belgesele yapımcı olarak destek vermeye karar veren Phoenix ise, belgeselle ilgili olarak “hayvan türleri içindeki normalde (ve belki de kasten) bizden gizlenmiş duyarlılığa büyüleyici bir bakış” diyor.

Belgeselden çok etkilendiğini söyleyen oyuncu, Gunda’yı “varoluş üzerine içsel bir meditasyon” olarak tanımlıyor: “Meraklı, genç bir domuzun gururu ve saygısı, eğlenmesi ve mutluluğu; zalim bir düzenbazlık karşısında yaşadığı panik, umutsuzluk ve mutlak yenilgi. Bunlar, tüm türlerin kendi yaşamlarındaki olaylara verdiği tepkilerin ve bu olaylarla başa çıkma yollarının benzerliğini gösteriyor.”

70. Berlin Film Festivali’ni değerlendirdiği yazısında Gunda’dan da bahseden gazeteci ve sinema yazarı Alin Taşçıyan da şöyle diyor: “Victor Kossakovsky’nin bir domuz çiftliğinde geçen, Gunda adlı sözsüz belgeseli festivalin ilk ‘bomba’sı oldu. Filme adını veren anne domuzun hayatını konu alan bu film, şefkat dolu… Çocuklarını büyüten Gunda’yı takip eden kamera, onların yakınlıklarını, beslenmelerini, eğitimlerini, gezmelerini, kendi dünyalarında bir aile olmalarını gösteriyor. Kaçınılmaz sonlarını da vurgulayarak…”

Kapak fotoğrafı: IndyWire

Joaquin Phoenix ve Viktor Kosakovskiy’den yeni bir belgesel: Gunda yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Geçenlerde annesinden ayrılmış ve farklı padoğa alınmış bir oğlak videosuna denk geldim (video hemen altta) ve veteriner öğrencisi olarak konuya etik yönünden yaklaşıp açıklık getirmek istediğimden bir yazı hazırlama kararı aldım. 

Araştırmamın ana kaynağı ders notlarım ve Prof. Dr. Hasan Batmaz’ın Sığırlarda Sürü Sağlığı ve yönetimi kitabından oluşmaktadır. 

Videoda keçinin sahibi olan çiftçiye, yavrunun neden annesinden ayrı olduğu sorulduğunda çiftçi, büyük süt işletmelerinin elbette yapamayacağı açıklamayı yapıp tükettiği süt miktarının fazlalığından dolayı ayırdığını söyledi ve hepimizin yüzüne bu gerçeği bir kez daha çarptı.

Öncelikle süt verimi ve ıslahı konusuna değinmek istiyorum. Süt sığırcılığı bir sektör haline gelmeden önce inekler sadece yavrularına yetecek miktarda süt üretiyordu; ki bu günde (ineğin ırkına bağlı olmakla birlikte) 8-10 litre arasında değişmekteydi.

Hatta 1990’larda yerli ırkların Türkiye verim ortalaması 5-6 litre idi. Bugün ıslah çalışmalarıyla iyi kondisyonda ve kaliteli spermayla tohumlanmış Holstein ırkı bir inek günde tam 38 litre süt verebilecek kapasiteye getirilmiştir. 

Pratikte buzağının alması gereken süt miktarı canlı ağırlığının %10’udur. Yani 40 kg doğan bir buzağının başlangıç yemine başlayana kadar günde 4 litre süt içmesi yeterlidir. Geri kalan süt ise biz insanların tüketimi için piyasaya sürülmektedir.

Normal şartlarda bir buzağının sütten kesilme yaşı 2,5 – 3 ay iken kâr elde etmek amacıyla bu süre 8 hafta olarak belirlenmiştir. Ancak bazı işletmeler bu sınırı erkenden ve fazla miktarda başlangıç yemi kuru ot vs. vererek 3 – 4 haftaya kadar düşürmüşlerdir.

Normal şartlarda da doğumdan 4 gün sonra buzağının rumen, yani ana mide gelişimi için başlangıç yemi yemesi gerekmektedir. Ancak bu sütten kesme süresini bu kadar aşağıya çekmeyi kesinlikle gerektirmez. Tamamen ticari amaç güdülür.

Çiftliklerin süt içirmeyi minimumda tutup yem yedirmeye bu kadar istekli olmalarının ilk sebebi sütten kâr elde etmek. İkinci sebebi ise, buzağının sindirim sisteminin mümkün olduğunca çabuk gelişmesini sağlayarak hızlı kilo aldırmaktır.

Şimdi gelelim asıl konumuz olan yavrunun anneden ayrılmasına.

Baktığımızda annede fazladan onlarca litre süt var, buzağıya yem de veriliyor. Zaten bu şartlarda tüketebileceği süt miktarı canlı ağırlığının %10’undan fazla olamayacağı için neden buzağılar 8 hafta anneleriyle yaşamıyor da doğar doğmaz ayrılıyor? 

İşte yüzümüze tokat gibi çarpması gereken gerçek burada başlıyor: “Sütün indirilme mekanizması”.  

Bir ineği istediğiniz zaman sağamazsınız. Sağmak için öncelikle ineğin sütünü indirmesi gerekir. Bunu sağlayan ise yavrunun memeyi ağzına alıp emme refleksi sağlayarak memeyi uyarmasıdır. Sonrasında hipofiz bezinden salgılanan oksitosin hormonunun etkisiyle anne sütü indirir ve yavru sütü alır. Ancak işletmelerde bulunan binlerce baş inek için bu mümkün değildir.

Çalışanlar, yavrunun annesini emmesinin bitmesini bekleyemeyeceğinden (çünkü bu ticari olarak zaman ve süt kaybı demek) bu işi buzağılar yerine sağım makineleri yapar. 

Yani tamamen emzirme simülasyonu oluşturularak süt anneden alınır. Yavrunun bir kere bile annesini emmesine izin verilmez. Çünkü yavrunun emme refleksini bir kere hisseden anne, daha sonra yapay yöntemler kullanıldığında sütünü indirmez ve yavrusunu arar.

Bu durum tamamen hormonlarla alakalıdır. Yavrusunu emzirmiş bir anneyi makineye bağladığınızda istediğiniz oksitosin salınımını sağlayamazsınız ve sonucunda anne sütü indirmeyeceğinden sütü de alamazsınız. Çünkü anne makineyle değil, yavrusuyla arasında bir bağ kurmuş olacaktır. 

Peki yavruyu ayırdık ve nereye aldık hiç düşündünüz mü? Reklamlarda gördüğümüz o yeşil çayır ve meralar, mutlu zıplayan inekler ne kadar gerçek?

Ticari süt işletmelerinde erkek buzağıların bir değerinin olmadığını bilmeyen yoktur zaten; onlar kesimhaneye gidecektir.

Dişiler ise buzağı box’ları** denilen tek kişilik küçük bölmelere alınır ve önlerindeki kovadan yem yiyip biberondan süt içmek zorunda bırakılır. Anneleri de onları göremeyeceği bir alanda yüzlerce inekle beraber günde 3 defa sağıma gidip geldiği ve sürekli yem yemek zorunda olduğu bir bölmede ölene kadar kapalı tutulur (En modern ve hijyenik diye tabir edilen Rotary ve paralel sistemlerin görselleri aşağıdadır).

Şimdi bir daha düşünün.

Hayvanlar gerçekten bize hizmet için mi varlar? Fabrika gibi seri üretim yapmak onları hiç yormuyor mu? O sütte bizim de hakkımız var mı? Bir anneyi buzağısından tamamen damak zevkimiz için ayırmak ne kadar etik? Reklamlarda gördüğümüz mutlu inekler ne kadar gerçek? Süt mü içiyoruz, yoksa ineklerin stresini mi?

Sorgulayın…

Kapak fotoğrafı: Unparalleled Suffering Photography

(*) Zeynep Irmak Alpaslan, hayvansal süt sektörünün gizlenen gerçeklerini vegan bir veteriner hekim adayı ve aktivist olarak bizimle paylaşıyor. Irmak, 10 Temmuz’da ilk kez kendi Instagram hesabından paylaştığı yazısının tamamını ders kitaplarından ve ders notlarından derledi. Hayvansal süt endüstrisiyle ilgili teknik bilgiler için faydalandığı kaynak ise, Prof. Dr. Hasan Batmaz’ın “Sığırlarda Sürü Sağlığı ve Yönetimi” kitabı. 

(**) “Süt danası kreşi” olarak da geçen “veal crate”

TVD Not: Endüstrinin gerçeklerine dair bilgi, belge ve görseller için We Animals Media ve Sentient Media web sitelerini ziyaret edip hem fabrika çiftliklerinde hem de organik küçük üretim çiftliklerinde kapalı kapılar ardında neler yaşandığını görebilirsiniz.

Rotary süt sağım fotoğrafı: John Davis & aberdeennews

Paralel süt sağım fotoğrafı: Viva! & ScaryDairy

Süt endüstrisi gerçekleri yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Ancak bu kez de endüstriyel hayvancılıkta hayvanların yaşadıkları acı, korku ve stresi görenlerin ve bu bilinç seviyesine gelerek hayvanlar ile empati kurduğunu düşünen insanların çok büyük bir kısmı, satın alacakları et ve süt ürünlerinde “organik” veya “serbest gezen” etiketlerini arar oldu. Çünkü endüstriyel hayvancılıktaki insanlık dışı şartların organik çiftliklerde, köylerde olmadığına inandırıldılar.

Bugün insanların zihnindeki organik çiftlik ve köy imajı; mutlu çiftçilerin “serbest gezen” özgür ve mutlu ineklerle birlikte, kendilerini dört gözle bekleyen kalabalıklara süt ve peynir üretirken çekilen o reklam karelerinden oluşuyor.

Oysa gerçekler hiç de böyle değil…

Çoğu zaman “organik” ibaresi süt, yoğurt ve peynir paketlerinin üzerine yapıştırılıyor. Bu etiket yalnızca, bu ürünleri üreten ineklerin istisnasız “organik” gıda (örn. aslında inekler için pek de iyi olmayan ‘organik mısır’) ile beslendiğini gösteriyor. Dünya çapında organik çiftçilerin uyması gereken bazı kurallar arasında şunlar var: İneklerin otlaması için sınırsız alan sağlanması ve hasta olmaları halinde verilmesi gereken ilaçlar haricinde ineklere antibiyotik veya hormon verilmemesi, vb.

Dikkat ederseniz “organik” inekleri, süt endüstrisinin canice fillerinden ve acımasız uygulamalarından korumak için herhangi bir önlem veya yasaktan bahsedilmiyor.

Endüstriyel hayvancılığın perde arkasındaki sistematik işkence ve istismara karşı çıkanları hayvansal ürünleri tüketmeleri konusunda cezbetmeye devam eden “küçük aile çiftliği” pazarlama taktiğinde olduğu gibi, süt ürünleri üzerine yapıştırılan “organik” etiketi de, kötü kararlarımız konusunda bizi iyi hissettirmekten başka işe yaramıyor.

Neden olduğuna gelin beraber bakalım.

1. İneklerdeki meme iltihabı antibiyotik ile tedavi edilmez

Organik çiftliklerde süt üretmesi için yetiştirilen inekler (hayvancılık endüstrisinde bu ineklere “süt inekleri” veya “sütçü inek” deniyor) genellikle günde birkaç kez makineler ile sağılır ve doğal olarak ürettikleri süt miktarının yaklaşık 10 katı kadar süt temin etmeleri beklenir. İneklerin metabolizmalarını zorlayan bu uygulama, vücutlarını daha dirençsiz ve enfeksiyona daha açık hale getirir. Özellikle de sürekli sağım işlemi ve bakteriler yüzünden memelerinin çevresinde yaralar, kızarıklıklar oluşması ve memelerin zamanla sertleşmesi (körleşmesi) yangı ve ağrılara neden olur. Buna mastitis (mastit) denir.

Mastitis süt endüstrisinde sömürülen ineklerin ölüm nedenleri arasında ikinci sırada yer alır.

İneklerdeki enfeksiyonlar çoğunlukla stafilokok bakterilerinin suşlarından kaynaklanır. Antibiyotik alternatifi olarak bilinen lodine ile tedavi edilmesi hayvanın sağlığını daha da kötü etkiler. Bazı durumlarda enfeksiyonların neden olduğu acı ve ağrıyı gidermek için antibiyotik kullanımı gereklidir. Fakat “organik” çiftçiler antibiyotik kullanmadıkları için, çoğu zaman hastalanan hayvanı “sürüden uzaklaştırıp üretim sürecinden çıkarmayı” tercih eder. Uzaklaştırma ve çıkarma, daha somut ve net bir tabir ile mezbahaya ve ölüme gönderilme anlamına gelir.

Mastitis inekler için son derece ıstıraplı bir hastalık olmasının yanı sıra, bu olguların çoğu belirti göstermeden gizli seyreder. Hasta bir inekten sağılan süte de iltihap karışır.

2. İnekler cinsel şiddete maruz bırakılır, doğumdan birkaç dakika sonra yavrular annelerinden zorla ayrılır

Fabrika tipi hayvancılık sistemlerinde olduğu gibi organik çiftliklerde sütü için sömürülen inekler de, mezbahada sonlandırılacak hayatları boyunca sürekli yeni doğmuş bebeklerini kaybetmenin duygusal yüküne ve stresine maruz bırakılırlar. Organik süt çiftliklerinin tek bir amacı vardır: Milyonlarca insanın tüketimi için süt üretip satmak. Yani bir annenin önce yavrusuna, sonra da yavrusu için ürettiği süte el koymak.

Sırf bu yüzden süt endüstrisinde makine gibi çalıştırılan inekler her yıl
rızaları dışında yapay yollarla döllenir ve hayatları boyunca durmaksızın gebeliğe zorlanır. “Suni tohumlama” denilen bu yöntemde işlemi yapacak kişi kolunun tamamını ineğin rektumuna sokar ve boğadan elektro ejakülasyon yöntemiyle alınan sperm ineğin rahmine bir çubuk aracılığıyla bırakılır.

Doğumdan hemen sonra yavru, kendi doğal hakkı olmasına rağmen, işletmelere “kâr sağlayan değerli sütü” tüketmesin diye hızla anneden uzaklaştırılır.

3. İnekler ailelerinden ve arkadaşlarından uzak kaldıklarında veya ayrıldıklarında strese girerler 

Anneler yavrularından zorla ayrıldıklarında çok belirgin bir şekilde stres belirtileri gösterirler. Feryat edercesine uzun süreli böğürme, karanlık köşelere saklanma ve yeme içmeden kesilme, yavrusundan koparılan ineklerin yaygın olarak verdiği tepkiler.

İneklerin duyarlılığını ortaya koyan sayısız bilimsel araştırma, tıpkı bizim gibi karmaşık duygulara sahip olduklarını ve bu duyguları davranış ve sesleriyle ifade edebildiklerini gösteriyor. İnekler aile bireylerinden veya anlaştıkları arkadaşlarından ayrıldıklarında, stres hormonu olan kortizol seviyelerinde ve kalp atış hızlarında ani artış oluyor.

Stres yaşayan inekler daha az süt ürettiği için, verim almak isteyen organik çiftçiler hayvanın üzerindeki fiziksel ve psikolojik baskıyı artıran uygulamalara yönelirler.

Elbette bu süreçte travma yaşayan yalnızca inekler değil. Doğumdan dakikalar sonra annesinden uzaklaştırılan yavrular da duygusal ve fiziksel olarak acı çeker. Dişi buzağılar da anneleriyle aynı kaderi yaşamaya zorlanarak hayatlarını “damızlık” olarak süt sağım makinelerine bağlı şekilde geçirir.

Erkek buzağılar ise süt tüketen pek çok kişi tarafından bilinmeyen bir işkenceye maruz kalırlar. Doğumdan kısa süre sonra annelerinden zorla alınan erkek buzağılar, neredeyse hiçbir hareket özgürlüğü sağlamayan daracık metal, ahşap veya plastik kafeslere yerleştirilip boyunlarından zincirlenirler. “Süt danası kreşi” (veal crate) adı verilen bu sistemde yavrulara demir yüklü sıvılar içirilir. Yaklaşık 16 haftalık olduklarında ise mezbahada kesime gönderilirler. Anne şefkati ve ilgisinden uzak kalan kısacık hayatları acı içinde son bulur.

4. Hijyenik olmayan kalabalık ortamlarda tutulurlar

Organik süt çiftliği dendiğinde pek çok kişinin aklına ineklerin özgürce otladığı ve gezdiği bir sistem geliyor. Fakat gerçekler bu reklam imajından çok farklı. Organik çiftliklerde sömürülen ineklerin çoğu çok pis kulübelerde, kendi dışkıları içinde son derece olumsuz şartlarda yaşamaya zorlanıyor. 

5. Besi üniteleri ve kesim öncesi korku içinde ölümü beklerler

Yaklaşık dört yıl süren daimi gebelik ve süt sağım işkencesinin ardından inekler kilo almaları ve yağlanmaları için besi ünitelerine gönderilir. Bu besi yerleri genellikle endüstriyel hayvancılık tesisleridir. Buralarda “organik ineklere” organik besinler yedirilirken, diğer binlerce inek sıradan yemlerle beslenir.  

Organik süt çiftliklerinden getirilen inekler kesilmek için uygun kiloya ulaştıklarında, diğer ineklerle aynı mezbahalarda ölüm sırasının kendilerine gelmesini bekler. Yaşamlarının son dakikaları, tıpkı fabrikalarda yetiştirilen diğer inekler gibi korku ve ıstırap içinde geçer. Bazı ülkelerde “acısız kesim” adıyla ileri sürülen ve ulusal mevzuatta yer alan öldürme biçiminin hiçbir “insani” ve zararsız tarafı yoktur. 

Kötünün iyisi, iyi demek değil

“Mutlu inekler” imajı yaratarak hayvan sömürüsü üzerinden kâr eden organik süt çiftlikleri de, endüstriyel süt üretim fabrikaları kadar zulüm içeriyor. Organik çiftliklerde hormon ve antibiyotik kullanımı yok belki ama hayvan sömürüsü ve hayvan istismarının gizlenen gerçekleri var. 

Eğer gerçekten ineklerin mutlu olmasını istiyorsanız süt ve süt ürünlerini hayatınızdan çıkarın. Acı, korku, şefkat ve koruma gibi pek çok duyguyu hissedebilen bu hayvanlara yapılan zulme destek olmayın.

(*) We Animals Media‘dan Jo-Anne McArthur’un fotoğrafları, İspanya ve Kanada’daki “organik” süt çiftliklerinde çekilmiştir.

Kaynaklar: OneGreenPlanet, Chicago Tribune, ichoosevegan, Hayvancılık Akademisi

Organik süt çiftliklerindeki inekler özgür ve mutlu değil yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

ABD merkezli hayvan kurtarma örgütü Farm Sanctuary, yakın zamanda paylaştığı bir videoyla, 4-5 aylıkken ölümden kaçarak hayatını kurtarmayı başaran inek Finn’in öyküsünü paylaştı.

Videoya eklenen güvenlik kameralarından Finn’in bir ay boyunca, bölgede yaşayanların arka bahçelerine girip çıktığı, haftalarca ormanda hayatta kaldığı görülüyor.

Adını Mark Twain’in “yaşama arzusuyla yanıp tutuşan, maceracı” edebi karakteri Huckleberry Finn’den alan Finn, şimdi Farm Sanctuary kurtarılmış hayvan çiftliğinde güvende. Artık öldürülme korkusunu hissetmeyeceği, insanlardan zarar görmeyeceği ve ömrünün sonuna kadar huzurlu olabileceği bir yerde yaşıyor. 

ABD’nin Connecticut eyaleti New Britain şehrinde gerçekleşen olay, mezbaha ve çiftliklerde öldürülmeyi bekleyen tüm hayvanlar için bir umut öyküsü olarak binlerce kez #MooBritain etiketiyle paylaşıldı.      

“İnekler ve diğer hayvanlar da tıpkı insanlar gibi… Hepimiz hayata bir kez geliyoruz ve hayatta kalma arzumuzla bu hayatı doyasıya yaşamak istiyoruz.” – Farm Sanctuary Ulusal Kurtarma Programı Direktörü Susie Coston

Finn’in ormanda özgürce dolaştığını gördükten sonra insanlardan zarar gelmemesi için Farm Sanctuary’ye haber veren hayvan hakları savunucusu Jennifer Wynn, kurtarma operasyonunun hayatındaki en ilham verici deneyimlerden biri olduğunu söylüyor: “Finn’in sonunda özgür olması her şeyden önemliydi. Fakat herkesin Finn’i yaşatmak için seferber olduğunu görmek bu süreçte şahit olduğum en anlamlı şeylerden biriydi. Hepimiz ortak bir amaç uğruna birleştik.” 

Kurtarma olayının bir başka umut verici boyutu daha ortaya çıktı: Arka bahçesinde Finn’in kısa süreli ziyaretine denk gelen New Britain sakinlerinden biri, Finn’in yaşam mücadelesine şahit olduktan sonra hayvan yemeyi bırakacağını aktardı.

Şimdi Finn’in öyküsünü izleyen herkesin, hayvanların tıpkı bizim gibi hissedebilir canlılar olduğunun, hayatta kalmak için uğraş verdiklerinin ve özgürce yaşama hakkına sahip olduklarının farkına varmasını umuyoruz.

Vegan bir yaşamı benimseyerek hayvanları sömüren bu sistemin bir parçası olmayı reddedebilir, mezbahalara veya hemen arka bahçemizde kesime gönderilecek hayvanları ve daha fazlasını ölümden kurtarabiliriz. 

Sığırlar aileleri ve arkadaşlarıyla çok güçlü bağlar kurabilen, son derece zengin duygusal altyapıları olan sosyal hayvanlar. Belki Finn kendi ailesine hiçbir zaman kavuşamayacak ama özgürlüğüne kavuştuğu bu korunaklı çiftlikte, Bonnie gibi ölümden kaçan veya mezbahadan kurtarılan diğer hayvanlarla birlikte yeni bir aile kurarak huzur bulacak.  

Kaynaklar: Vegan Life Mag, Farm Sanctuary

Ölümden kaçmayı başaran inek ormanda saklanarak hayatını kurtardı yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.

Özellikle inekler insanlar, hayvanlar ve akranlarıyla çevrili sosyal çevreleriyle derin bağlar geliştirebilen, onlarla oyun oynayabilen, ölüm sonrası yas tutan ve hatta bazı bireylere kin güdebilen hayvanlar. 

Sweet Farm program direktörlerinden Carol Messina’ya göre sığırlar tıpkı insanlar gibi: Hem çok değişken hem de benzersizler: 

“Bazı inek ve boğalar diğerlerinden daha dost canlısı olabilirken, bazıları da daha içine kapanık olabiliyor. Çoğu sığır birbirlerine karşı daha sıcak davranırken insanlara daha temkinli yaklaşıyorlar. Bazıları da insanlarla sosyalleşmeye ve insanlar tarafından kaşınmaya bayılıyorlar. 

Tıpkı insanlar gibi onların da sosyal ihtiyaçları olduğunu görüyorum. Daha da önemlisi, arkadaşlarının ilgisine ve sosyal iletişime çok açıklar.

Her sürünün farklı bir dinamiği var. Bazıları belirli bireylerle gününü geçirmeyi tercih ederken, diğerleri başka bir türden hayvanı dahi sürüye dahil ederek onu tercih edebiliyorlar.”

En İyi Arkadaş

Dean Farm Trust’tan Sam Clews ise annelerinden ayrılan yavruların ağladığına şahit olduğunu söylüyor: 

“Etleri için yetiştirilmek üzere zorla annelerinden ayrılan yavrular, bize ilk geldiklerinde annelerini özledikleri için sürekli parmaklarımızı emiyorlardı. Annelerinin yanındaki gibi rahat ve huzurlu olmak için çabalıyorlardı. Yavruların hiçbiri arasında kan bağı olmasa da birbirleriyle çok iyi anlaşıyorlar. Hatta birbirlerini koruduklarına şahit oluyoruz.”

Carol Messina, “bütün sığırların günlerini beraber geçirmekten zevk aldıkları en yakın arkadaşlarının” olduğunu söylüyor: “Hatta aynı ortamda kalıyorlarsa, uykuda bile dip dibe kıvrılıp uykuya dalıyorlar. Bilimsel araştırmalar, sığırların en yakın arkadaşlarıyla beraberken daha az stresli olduklarını ve kalp atış hızının daha yavaş olduğunu gösteriyor.”

İngiltere’deki Channel 4 kanalında gösterilen “Meat the Family” (2020) adlı TV programında insanlar hayvanlarla önce vakit geçiriyor ve daha sonra onları ya kurtarmayı ya da mezbahaya göndermeyi seçiyor. Bir aile iki buzağıyla birarada yaşadıktan sonra hayvanları yiyemeyeceklerine karar veriyor. İsimleri Buttercup ve Clover olan iki buzağı artık Galler bölgesindeki Dean Farm Trust’ta özgür bir yaşam sürüyor.

Clews, “Buradaki tüm buzağılar iyi anlaşıyor ama Buttercup ve Clover arasında çok daha derin bir bağ var çünkü ikisi aynı anda kurtarıldı. Şimdi neredeyse birbirlerinden hiç ayrılmıyorlar ve bir arada olmaktan keyif alıyorlar.”

Bilimsel Araştırmalar: Aile Kavramı

Bu yılın başında Sydney Üniversitesi’nde yapılan bir araştırmada sığırların çıkardıkları sesler özel bir program kullanılarak incelendi. Özellikle Holstein-Friesian (siyah alaca) ineklerine odaklanan araştırmanın sonuçları ineklerin hayatları boyunca birbirleriyle kurdukları iletişimin ne denli güçlü olduğunu ortaya koydu. 

Scientific Reports’ta yayımlanan araştırmada 333 inek sesi kaydedildi. Bu sesler incelendiğinde, ineklerin olumlu ve olumsuz durumlara tepki verdiği, endişe, heyecan ve uyarılma tepkileri verdikleri anlaşıldı.

Araştırmada çıkan bir diğer sonuç da, ineklerin kendine özgü bir “möö” sesi olduğu ve bunu ömür boyu korudukları… 

Araştırmacılardan Alexandra Green, “Her birinin kendine özgü sesleri var. Sürüdeyken onları birebir görmesem bile hangisinin hangi sesi çıkardığını ayırt edebiliyorum.

İnekler topluluk halinde yaşayan, son derece sosyal hayvanlar. Bir açıdan kendi özgün varlıklarını hayatları boyunca korumaları ve bunu çıkardıkları seslerle ortaya koymaları gayet normal. Üstelik bu durum sadece anneden izleyip öğrendikleri dönemle de sınırlı değil. Bu araştırmayla ilk kez bu özelliğin varlığına dair kesin kanıt elde etmiş olduk.” 

İnekler ve Duygular

Carol Messina,“Pek çok hayvan türü için oyun, çoğu zaman genç bireylere özgüdür. Ama yetişkin sığırlara baktığımızda sadece eğlenmek için bile oyun oynayabildiklerini görüyoruz,” diyor. 

“Hayvanların duyguları olup olmadığı artık bireysel inanış ve görüşlere açık bir tartışma konusu değil; on yıllardır bilimsel araştırmalarla kanıtlanmış bir gerçek.

Yavrusundan ayrılan bir annenin yavrusunun ardından feryat ettiğini duyan herkes anne ve bebek arasındaki bağı kolaylıkla algılayabilir; duyguların ve sevgi kavramının yalnızca insanlara özgü olmadığını görebilir.”

Hayvanlar ve Hissedebilirlik

Araştırma ineklerin, genellikle gelişmiş bilişsel altyapının göstergelerinden biri olan  neden-sonuç ilişkisini anlayabildiğini ortaya koydu. Bazı araştırmacılar aynı zamanda  ineklerin problem çözme becerilerinin olduğunu ve bunu eğlenceli zihinsel bir aktivite olarak gördüklerini kanıtladı. Görev tamamlandığında gösterdikleri heyecan tepkisinin bile insanlarla benzerlik gösterdiği ortaya kondu.

Carol Messina, “Sığırlarla az çok vakit geçirmiş bir kişi her birinin farklı tercihleri olduğunu kolaylıkla görebilir,” diyor: “Bu ister sevdikleri bir yemek, ister yakın arkadaşları olsun, her birinin beğenileri, sevmedikleri, ruh halleri ve sosyal bağları birbirinden farklı. Çiftçiler de hayvan hakları savunucuları da bunu bizzat görebiliyorlar.”

Daen Farm Trust direktörlerinden Mary Frankland da yedi yıldır hayvan kurtarıyor: “Her hayvan türü değerli ve özel ama ineklerin bir kamyona yüklenip süt endüstrisi tarafından ömür boyu sömürülecek olması fikrine katlanamıyorum,” diyor.

Sığırların ne denli savunmasız ve uysal hayvanlar olduğuna değinen Mary Frankland, “Bize çok güveniyorlar. Bizlerle nasıl etkileşime girdiklerini, birbirleriyle nasıl sosyalleştiklerini, hatta arkadaşlarını nasıl koruduklarını bizzat görüyorum,” diyor: 

“Umarım çiftlikteki faaliyetlerimizle insanların inek ve boğalar hakkında düşüncelerini değiştirebiliriz. Kurtarılmış hayvan çiftliğimizde yapmaya çalıştığımız da bu. İnsanların bu hayvanları görmesi ve vakit geçirmesi. Buraya geldikten sonra merak edip daha fazla araştırma yapıyorlar ve çoğu da vegan oluyor.

Kaynak: LiveKindly – Liam Pritchett 

İnek ve Boğalar Nasıl Bağ Kuruyor? yazısı ilk önce TVD | Haberler üzerinde ortaya çıktı.